Het verhaal van Monika

Drie kwartier van te voren vertrek ik richting Egmond. Daar zit ik, gespannen, vol met boosheid, woede, teleurstelling en vooral angst in de auto. Ik kijk in de binnenspiegel of het te zien is dat ik gehuild heb. Stel je voor dat iemand ziet dat ik net gehuild heb. Hoe kan het nou zo ver gekomen zijn? Waarom gebeurt dit met mij? Ik ben toch juist degene dat alles volhoudt en nooit zeurt? En nu moet ik iemand die ik niet eens ken gaan vertellen wat er is. Het is een chaos in mijn hoofd, het lijkt of er een bom is ontploft. Gedachten en emoties door elkaar heen.

Is mijn hoofd nou vol of juist leeg? Wat is er nou precies aan de hand? Waarom gebeurt dit juist nu? Het ging toch juist net allemaal goed? Ik snap er zelf niets meer van. Waar is mijn zelfvertrouwen die ik heb of had? Ik ben degene die anderen helpt, nu moet ik zelf geholpen worden. Dit accepteren is al een grote stap voor mij.

Zo begon mijn eerste sessie met Bo Bogaard. Ik had er veel moeite mee om mijn ziektebeeld te accepteren. Ik bleef ontkennen dat er iets mis was en dat ik wel een sterk persoon ben. Maar voor wie eigenlijk? Voor mijn omgeving. Daar draaide het allemaal om. Ik werkte omdat dat van mij verwacht werd. Ik werkte hard omdat dat van mij verwacht werd. Ik zorgde dat mijn sociale contacten goed verliepen omdat ik de ander wilde laten zien dat ik een goede vriendin was. Ik zorgde ervoor dat mijn ouders trots op mij waren en durfde geen ‘nee’ tegen hen te zeggen als ze mijn hulp nodig hadden. Zij hadden zoveel opgeven voor mij. De onrust, het wantrouwen, de verschillende gevoelens en het steeds maar weer terugkomen van plichtbesef, niet opgeven, sterk moeten zijn en vooral mijzelf niet centraal zetten, maakte dat ik mij totaal niet meer kon ontspannen.

Aan het einde van de training vraagt Bo of ik er een maand uit wil. Het eerste wat ik zeg is ‘nee’. Wat een doodenge vraag! Natuurlijk wil ik er niet uit. Ik kan toch gewoon werken? Diezelfde nacht blijft deze vraag maar in mijn hoofd tollen. Ik? Nu een maand eruit? Wat gaat iedereen zeggen? Hoe zal mijn omgeving reageren? Wat zullen ze op het werk denken? Met deze vraag val ik in slaap en word ik wakker.

Gedurende de coaching met Bo heb ik geleerd om weer aan mijzelf te denken. Mijzelf centraal zetten en ook mijn zelfvertrouwen weer terug winnen. Waar was de sterke vrouw die ik altijd was geweest en waarom kon ik op dit moment niet meer omgaan met de druk om mij heen? Waarom handelde ik zo en wie ben ik eigenlijk? Ik had mijn talenten en kwaliteiten ver weg gestopt en dacht er niet meer over na. Pas toen ik deze besprak met Bo werd ik wakker geschud. Ik had vroeger altijd fantasieën dat ik voor mezelf zou werken en een zelfstandige vrouw zou zijn die wist wat ze wilde.

Oei, de tranen springen weer in mijn ogen. Ik kijk naar boven om ze weg te knipperen. Ik weet heus wel dat Bo dit ook heeft gezien. “Ben je ziek?” vraagt Bo. “Nee, ik voel mij niet ziek”, zeg ik. “Maar je bent eigenlijk toch wel ziek?” Ik wil het niet toegeven dat ik ziek ben. Ziek zijn, dan lig je in bed en heb je koorts. Punt. Ja, ik weet het. Ik heb altijd moeite gehad om te accepteren dat ik ziek was. Ik was juist degene die sterk was en voor iedereen klaar stond, maar nu ben ik ziek. Ziek klinkt gewoon zo eng. Dus ik benoem het anders. Ik ben op!

Ik maakte keuzes die ik moeilijk vond om te maken maar deed het toch. Misschien omdat diep van binnen ik het wel wilde maar niet durfde vanwege mijn omgeving. Ik ben van het vooruitplannen en weet hoe mijn week eruit ziet. Toen ik had besloten om er een maand tussenuit te gaan was dat een verwarrende situatie voor mij. Helemaal geen zekerheid, geen grip op dingen en de toekomst. Doodeng vond ik dat. Mijn leven was zo strak en vol geregeld dat ik de vrijheid juist eng vond.

Afgelopen weekend heb ik gemerkt hoe moe ik eigenlijk was. Sinds een lange tijd heb ik weer rust om uit te slapen. Dit klinkt misschien een beetje gek, maar het is wel zo. Er zit nog steeds een spanning in mijn rug. Ik ben mezelf behoorlijk voorbijgelopen in mijn pogingen op alle fronten goed te functioneren. Mijn lijf pikte het niet langer. Nu kan ik uitrusten en ik doe het ook.

Er is een hoop veranderd in mijn leven in vier maanden tijd. Zo heb ik besloten om niet meer terug te gaan naar mijn huidige werkplek. Ik had last van een onderprikkel en dat kan heel frustrerend zijn op je werk. Ik heb veel vrije tijd gehad om na te denken wat ik precies wil met mijn leven. En dat is zelfstandig werken, waar ik nu mee bezig ben. Ik ben veel actiever geworden en mijn energie is weer terug. Energie die ik lang heb verstopt in mijn hoofd. Ergens ver weg in een klein kamertje.

Ik heb nu geleerd om spanningen los te laten. Sommige situaties komen vanzelf wel weer goed. Ik kon mij soms druk maken om dingen waar anderen gewoon ‘schijt’ aan hebben. Ik ben dichter bij mijzelf gekomen en durf steeds meer voor mijzelf op te komen.

Vandaag voel ik mij enorm vrij en ik kan alles aan. Nieuwe ideeën zijn weer terug en ik ga er nu wat mee doen. Ik kan weer genieten van alle leuke dingen die om mijn heen gebeuren. En natuurlijk voel ik me soms weer onzeker, maar dat hoort bij het leven. Ik heb nu geleerd hiermee om te gaan. Ik denk nu vaker aan mijzelf en sta stil bij elke keuze die ik maak. Een keuze vóór mij en van mij!

Bedankt Bo.

 

terug naar de vorige pagina