Het verhaal van Ellen

Jarenlang werk ik in een kinderhuis als groepsleider. De laatste 2 jaar had ik een duobaan: groepsleider en teamleider. Op een dag raakte ik in de ziektewet. Ik had een slijmbeursontsteking op mijn rug. Op mijn linker schouder zat een flink gezwel. Mijn linkerarm kon ik nauwelijks bewegen, het was een pijnlijke bedoening. Werken kon niet meer.Met medicijnen, fysiotherapie en rust moest het wel snel weer overgaan. De fysiotherapie bleek alleen nog meer schade aan te richten dus stopte ik er mee. Ik had al een hele tijd last van mijn schouder, maar gunde mijzelf niet de tijd om naar een arts te gaan laat staan me ziek te melden.

Hoe ontstaat een dergelijke ontsteking? Door maandenlang door stress en spanning met opgetrokken schouders te lopen. Door niet naar mezelf te luisteren. Stress en spanning op mijn werk: vele collega’s raakte langdurig in de ziektewet, invallers waren schaars. De groep kinderen raakte daardoor ook in verwarring, zij waren hun veiligheid kwijt. Dat was voor mij op de eerste plaats de aanleiding om door te blijven werken. Op de tweede plaats werkte ik door voor mijn collega’s die er nog stonden en ook aan het einde van hun Latijn waren. Dat werd vele overuren draaien. Uiteindelijk gaf mijn lichaam het op. Dit alles gebeurde een maand voordat ik op vakantie zou gaan, met mijn partner, broer en schoonzus.

In overleg met mijn werk en bedrijfsarts ging ik op vakantie. Lekker rustig in een huisje in Frankrijk, dacht ik. Daar raakte ik langzamerhand in een diepe depressie (bleek later). Na de vakantie stelde mij broer de vraag of ik binnenkort naar mijn werk zou gaan. Ik begon te huilen en bleef huilen (er leek geen eind aan). Er was dus meer aan de hand, behalve een zware depressie. Later zou blijken dat ik een burn-out had. Van de huisarts kreeg ik medicijnen voor de depressie, na 6 weken waren deze medicijnen ingeregeld.

Via de Arbo-arts kwam ik bij een maatschappelijk werkster (B.J). Na vele gesprekken en begeleiding zoals mijn dagindeling kreeg ik van haar een tip om iets met mijn lijf te gaan doen. Wandelen of hardlopen. Dat hardlopen zag ik niet zitten vanwege mijn slechte knie. Wandelen deed ik al veel met mijn blik op oneindig, veel plezier had ik er niet in. B.J heeft een aanvraag gedaan via mijn werkgever en toen maakte ik kennis met Bofit Burnoutbegeleiding. Iedere donderdag ging ik met de trein naar Heiloo. Aldaar trainde ik een uur. Het klikte goed. Bo Bogaard leerde me om te gaan met mijn houding. Zo leerde ik mijn schouders te ontspannen, het verschil in mijn lichaam te voelen van spanning en ontspanning. En ik leerde op de juiste manier mijn ademhaling te gebruiken, naar mezelf luisteren, mijn grenzen verkennen en herkennen.

We zijn gaan wandelen, in het bos van Heiloo en in de duinen van Egmond. Ik kreeg er steeds meer plezier in. Tijdens de wandelingen spraken wij veel over mijn ‘gedoe’ zoals ik dat noemde. Op een gegeven moment stelde Bo voor om in een looppas te gaan op zachte ondergrond. Ik kocht renschoenen en ging aan de slag met Bo. Heel behoedzaam en langzaam opbouwen. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen met mijn zwakke knie. Het was echt kicken! Bo leerde mij het beste uit mezelf te halen. Thuis rende ik ook, in het bos en op het strand. Endorfine aanmaken, zoals Bo dat noemde, ik kreeg er energie van. De eerste keren dat ik bij Bo kwam, liep ik krom, met mijn neus op mijn schoenen. Nu loop ik rechtop en voel me gegroeid, niet alleen mentaal maar ook fysiek.

Ondertussen ben ik ook in therapie gegaan. Onder de depressie lagen nog een aantal trauma’s. B.J had mij geadviseerd om E.M.D.R te gaan doen. Ik ben daar ontzettend van opgeknapt! Bo had daar een positieve opmerking over. “Ellen”, zei hij “je boft maar, je hebt allemaal positieve mensen om je heen, je werkt zelf hard, het gaat je lukken!”. Als het me nu even niet lukt, zeg ik tegen mijzelf om met Bo’s woorden te spreken: het gaat je lukken!
Ik ben weer terug op mijn werkplek en nog niet volledig aan het werk. Ik bouw het langzaam op. Het gaat me lukken!

Bedankt Bo! Het zijn maar twee woorden, maar de dankbaarheid is veel groter!

 

terug naar de vorige pagina