Het verhaal van Tanja

Na de bevalling van mijn zoontje ben ik behoorlijk in de war geweest. Het begon met paniekaanvallen, ik was supergespannen, onrustig, labiel, had last van alle klachten die je hebt wanneer je overspannen bent. Dit werd geleidelijk aan steeds erger. Ik was als de dood dat ik een postpartum depressie had. Dat leek me zoiets engs en ik had niet het idee mijn zoontje iets aan te willen doen dus in mijn beleving kon ik geen postpartum hebben. (Dit hoeft dus helemaal niet het geval te zijn!) Ik schaamde me ook heel erg voor mijn gevoelens want je hoort toch blij en gelukkig te zijn als je net een kind hebt gekregen?

Ik weet mijn klachten aan faalangst, ben met een psycholoog gaan praten in de hoop dat die mij verder op weg kon helpen. Even leek dit wat te helpen maar helaas, praten hielp op een gegeven moment niet meer. Ik bleef me maar zo rot voelen en het leek steeds erger te worden.. En toch, ik wilde geen depressie hebben, ik wilde er niet aan. Deze ontkenning heeft dik drie maanden geduurd, toen was ik letterlijk op, ik kon niet meer eten, niet meer slapen, huilde de hele dag, was zo vreselijk bang voor de meest gekke dingen, dacht heel diep na over dingen en had het gevoel alsof één of andere duistere kracht me in zijn macht had.

Ik dacht echt dat ik gek werd en wilde me zelfs op laten nemen, als ik maar kon slapen! Dingen kwamen ook heel hard binnen, ik kon me niet meer afsluiten, alsof mijn beschermlaag weg was. Voor mij hoefde het leven zo niet meer en die gedachte alleen al maakte dat ik zo bang werd, bang om mezelf wat aan te doen, dat ik in het weekend bij de eerste hulp ben gaan zitten, met de woorden: neem mij maar op want ik sta niet meer voor mezelf in. Uiteindelijk ben ik niet opgenomen, waar ik op dat moment echt van baalde maar heb ik medicatie gekregen en kon ik die maandag terecht bij een psychiater.

De psychiater dacht aan een aanpassingstoornis of een postpartum, pas toen kon ik me er bij neerleggen dat ik iets mankeerde. Al mijn trots was inmiddels ook wel verdwenen, het kon me niet meer schelen wat ik had, als ik maar beter werd. De medicijnen die ik van hem voorgeschreven kreeg werkten echter niet goed bij mij, ik bleef angstig en me rot voelen. Ik slikte er ook kalmeringspillen bij en voelde me net een wandelende apotheek. Hij schreef me weer wat anders voor, iets wat ik nu nog steeds gebruik, dit zou de angst remmen en ervoor zorgen dat ik niet zo liep te malen. Het was echt een vreselijke tijd, een hel. Ik leefde niet maar was puur aan het overleven. Ik verloor mijn vertrouwen enigszins in de psychiater, verwachtte veel te veel van de medicijnen en ben verder gaan zoeken naar hulp. Ik ben in contact gekomen met een postnataal-depressiedeskundige en ben hormonen gaan slikken, dit leek het te zijn! Maar ook hier had ik weer erg hoge verwachtingen van, ik moest en ik zou beter worden, kon toch niet accepteren dat ik ziek was, het moest nu maar eens over zijn!

Begin mei van dit jaar ben ik bij Bofit Burnoutbegeleiding terecht gekomen via mijn werkgever. Ik had er niet zoveel vertrouwen in maar had zoiets van, wat heb ik te verliezen? Het is wel zo’n goede zet van me geweest om dit te gaan doen! Ik werd gecoacht door Bo Bogaard en in het begin spraken we twee keer per week af en zorgde hij ervoor dat ik nog even niet hoefde te werken, hij regelde alles met mijn werkgever en mijn bedrijfsarts. Het buiten lopen heb ik als erg prettig ervaren, het maakte het praten ook gemakkelijker, je loopt naast elkaar, bent buiten, het maakte het ongedwongen. De ontmoetingen zorgde ervoor dat er een proces van bewustwording bij mij op gang kwam. Bo fungeerde eigenlijk als een soort spiegel waarin ik naar mezelf keek. Soms erg confronterend maar uiteindelijk heeft het me alleen maar rijker gemaakt.

Bo heeft ervoor gezorgd dat ik weer in mijn eigen kracht kwam te zitten, zoals hij dat noemt en leerde me weer te luisteren naar mezelf. Dit was ik gaandeweg verleerd. Hij leerde me ook dat ik niet met die angsten aan de slag moest maar dat ik mijn energie moest steken in positieve dingen. En vooral, hij heeft me geholpen te accepteren dat ik ziek was.

Het was een intensief traject en het heeft me bewust gemaakt van de druk die ik mezelf steeds opleg de perfecte moeder/ vriendin/ partner/ collega/ dochter/ zus et cetera te moeten zijn. Toen mijn zoontje werd geboren zag ik een immense taak voor me liggen. Dit moest ik perfect doen, die verantwoordelijkheid drukte als een baksteen op me. Ik was als de dood dat ik het niet zou kunnen. Ik weet nu dat ik dat ook niet kan en dat ik dat ook niet moet willen. Het geeft me zoveel meer lucht nu ik mezelf heb ontdaan van die druk, het leven is gewoon weer leuk!

De medicijnen en de hormonen doen me zeker goed maar ik miste een stukje, een stukje mentale kracht en dit laatste heb ik zeker gekregen want sinds ik met dit traject ben begonnen is het steeds beter met me gegaan en heb ik eigenlijk geen nare dips meer gehad. Ik ben Bo erg dankbaar en mijn werkgever ook die dit voor mij geregeld heeft.

 

terug naar de vorige pagina